बुढिगण्डकी

वालीका चपला मनासलु उचा, शैलादिकी सृजना
वाणी दिव्य सफेद भावलहरी, आनन्दकी अर्चना
छल्किन्छ्यौ मधुतालले सुरसुधा, सज्जा बनी नागिनी
भर्दै शीतलता सुरम्य तटको आवाहवामा पनि ।

देखिन्थ्यौ कहिले लुकाइ चपला, झैँ ध्यान गंगा बनी
काव्यकौशलकी नवीन रसना, हौ भावकी वाहिनी
खोल्थ्यौ भाव सुसाइ नित्य दुरको, हौ ज्ञान गंगा तिमी
चल्थे हर्हर वासना कुसुमका झङ्कारकी मोहिनी ।

सँगाली बुँद भानुका किरणमा गुञ्जन्न गाना बनी
भर्दै दिव्य गला र नित्य सुरमा छल्किन्न छाल पनि
तिम्रा मञ्जिल सिन्धु माझ सहजै पुग्ने इरादाहरू
बस्छेऊ अब टिल्पिलाइ कसरी मेटाइ आशाहरू ।

बाँध्यो वन्धनमा विकास युगले छेकी नयाँ जञ्जिर
ओढायो पगरी डुबाइ सपना वैविध्यको आखिर
यात्रा ती अपुरा गरीकन बसी टील्पील ताल महाँ
आलापै मनको रहन्छ मनमै खुल्दैन भाका जहाँ ।

झेल्दै विघ्न अनेका भीर–पहरा संघर्षकी साधना
चुम्ने उन्नत मार्ग जीवनकला हे गानकी अंगना
फेरीँदो छ सबै नवीन युगको वीधान नै निष्ठुर
गंगा सानि भनेर भन्नु कसरी खुल्थे तिमीमा सत्वर ।

दिएरै अमृत समान जलको धारा बगायौ तर
लाग्यो डुब्न सबै परेर भेलमा वस्तीहरू सुन्दर
ऊठाइकन लालबालहरू लिइ गन्तव्य खोजी नयाँ
आँशुका दहमा डुबी विवश भै साँची सबै सम्झना ।

मोतीमा लहरी सरी वगरमा फैलेर रम्ने कला
शुष्मा शून्य सरी बने नजरमा बस्ती उठेका थला
बस्ती, गाउँ र फाँट धेर वनका छिप्ला मधु कानन
गौरीका हिमकी सुधांशु वहने गंगा तिमी पावन ।

आरूघाट हुँदै समेलि पथमा आँखू र स्थूल पनि
हिँड्दीनौ अब काख ली सयरमा झर्ना र खोला पनि
गंगा एक परन्तु हौ नदनदी सामथ्र्यकी सिञ्चन
छिप्ला चारू अनेक कलकल छटा रोमाञ्चको मञ्चन ।

नाच्दै कोकिलले रमेर वनको आवाज देला कहाँ
काँडे भ्याकुर गण्डकी लहरका जाला सरेरै कहाँ
लेख्दै जाउँ म शब्द शिल्पहरुमा तिम्रो उतारी छदम्
माला मेघ सरी बगाव भरने माधुर्य वीहंगम ।

जो आँफै मुल सिर्जना र शिल्प ललिता सौजन्यकी मञ्जरी
तिम्रो रौनक भाव कुञ्ज दिलको पानी विनाको झरी
बल्ला झल्मल बत्ति माझ धरणिको छर्दै मिठो गौरव
देखिँदैन छटा तथापि अघि झैँ साभार हुन्नौ अब ।